Door donkere dagen naar Santiago de Compostela: Terugblik

Zo, we zijn allebei weer thuis! Nikki op haar stek in Amsterdam, ik in Zwolle. Langzaam kom ik weer terug in deze werkelijkheid. De stapel Kerstkaarten die op me lag te wachten, alle telefoontjes en de agenda voor de komende tijd helpen daar geweldig bij!

Tijd om nog een laatste bericht op dit blog de wereld in te sturen, even terug te kijken en ook verder, het nieuwe jaar in. Ik ben moe, dus doe inmiddels al dagen over het schrijven en vooral foto's uploaden in dit bericht....
We hadden een goede thuisreis. Wel een lange dag, ik had via Internet zo goedkooop mogelijke vluchten uitgezocht en dat betekende een lange stop in Madrid. Maar daar scheen lekker de zon, dus buiten met een mooi boek kwamen we ieder de tijd goed door.
Ik realiseerde me pas bij thuiskomst dat ik in mijn laatste berichten vergeten ben iedereen gelukkig nieuwjaar, of op z'n Spaans: Feliz Ano te wensen. Dat ben ik vergeten door de relatief stille jaarwisseling, gebrek aan oliebollen en doordat ik zo ergens anders was en ook mee bezig was. Maar bij deze voor iedereen ook via dit blog een heel gezond en voortvarend 2008, met mooie ontmoetingen op je pad...

Na het vorige bericht heb ik, slap als een vaatdoek, nog wat door Santiago gewandeld. Het blijft een mooie stad, ook als het er grauw en grijs is van de regen. De kerstverlichting maakt wel veel goed. Ik miste de levendigheid van de zomer. Toen waren de straten vol mensen - pelgrims en toeristen, op pleinen speelden theatergroepen, terrassen zaten vol. Regelmatig kwam ik toen bekenden van de Camino tegen.
Niet alleen Santiago was anders dan in de zomer, ook deze Camino was natuurlijk een heel andere ervaring. Belangrijkste verschil is de temperatuur. We hadden ons geen van beiden gerealiseerd wat kou met je doet. Zo gewend als we zijn aan verwarmde huizen en openbare ruimtes die op een aangename temperatuur zijn. Nu was het binnen vaak koud en klam, soms heel koud - brrrr, soms meer in de orde van onbehaaglijk. Door de kou sloot ik me af van de buitenwereld, verkrampte ik, trok ik mijn schouders op, leek het alsof het veel om de temperatuur ging, zei ik vaak dat het koud was, etc. en kostte het moeite om positief te blijven. De nacht in de heel koude herberg van Tui duurde het bijvoorbeeld lang voor ik me realiseerde dat ik verkrampt in bed lag en dat ik ook warm kon zijn / worden door te ontspannen, dat ik het dan in ieder geval niet kouder had..

Pas buiten, door te lopen in de zon die er na de koude nachten vaak was, kon je weer ontspannen, openen, lachen. Even denken van "ha lekker..." Met een piepschuim kussentje onder de billen (de grond bleef koud) kon ik lekker in het gras zitten (of liggen, zoals Nikki) en de warmte voelen!

Gelukkig hebben we maar een paar regendagen gehad. Regen maakt je wereldje kleiner, ook door de poncho. Met regen nam ik altijd minder en kortere rustpauzes, waardoor een regendag daardoor ook zwaarder werd.

(Deze maffe foto maakten we op de laatste wandeldag: allebei met ons fototoestel onszelf op de foto zetten; in de spiegel van een badkamermeubel in een etalage)

Al eerder schreef ik over het op elkaar aangewezen zijn. We hebben maar vier andere pelgrims ontmoet. Doordat we soms niet in herberg konden overnachten en in een klein, koud kamertje terechtkwamen, hadden we vaak ook weinig ruimte om ons te bewegen. Paulo Coelho schreef een boek over de pelgrimstocht naar Santiago en met daarin veel wijze lessen. Een ervan wil ik hier noemen: je bent altijd op de juiste plaats, met de juiste mensen en op het juiste moment... (om er van te leren!).

Door de weersomstandigheden, weinig tijd om echt te ontspannen en het op elkaar aangewezen zijn was het al met al een zware tocht, die fysiek en mentaal het nodige gevraagd heeft. De buikgriep kwam natuurlijk ook door de verminderde weerstand, van de zomer had ik nergens last van. Ik heb nu ook wat klachten die op gordelroos lijken, ook een gevolg van verminderde weerstand. En de vermoeidheid zit me nog in het lijf en de benen!

Wat een watjes, wat een gezeur.... ga ik zelf bijna denken als ik het bovenstaande lees. Och nee, we hebben een zware tocht volbracht en daar ben ik trots op, dat hebben we goed gedaan!
Met dit resultaat en met alle gedachten en inzichten van de afgelopen weken kan ik weer verder, het nieuwe jaar in. Ik heb er zin in en ga er wat moois van maken! Nikki doet dat ook en heeft haar project zelfs al een naam gegeven: Sainte Marie de la Soupe...

Of ik weer een Camino ga lopen? Voorlopig even niet, ik heb er nu genoeg van. Maar zeg nooit "nooit" want vrij op pad, lekker buiten, lopen, de gedachten vrij laten: heerlijk, dat is wel verslavend!

Nog een paar praktische opmerkingen: als je er zelf over denkt deze Portugese Camino te gaan lopen, ga dan in het voorjaar! Ik stel me zo voor dat het daar dan prachtig is, met al het uitlopend groen, bloeiende bloemen, de druivenranken die overal schaduwrijke prieeltjes vormen, het kleinschalige gebied op de menselijke maat... In twee weken goed te doen, eventueel extra tijd om als toerist naar zee te gaan of iets buiten de route te bekijken is ook niet verkeerd. Wij hebben twee gidsen gebruikt, een Duitstalige en een Engelse, van John Brierly. Deze laatste is de mooiste en beste, met mooie foto's, goede beschrijvingen etc. Er staan ook korte teksten in met persoonlijke en spirituele ontboezemingen, die voor mij en ook voor Nikki inspirerend waren op deze tocht. In de Duitse staan wat meer praktische zaken, zoals detailbeschrijvingen van de route (niet nodig, want er staan veel gele pijlen) en tips voor een overnachtingsplek of een restaurant.