De laatste loodjes

Dag allemaal,

Jullie hebben nog wat verhalen over onze tocht tegoed!
Het voor - vorige bericht kwam uit de bruisende stad Pontevedra. De volgende dag weer een aardige wandeling voor de boeg.
Ik begon met verdwalen, had mijn hoofd er niet bij - en wat dan gaandeweg gebeurd is dat ik mijn hoofd er ook niet meer bij krijg.. Na al die dagen en weken lopen ben ik ook nu weer gewoon in staat om teveel te lopen, te weinig te rusten, te tobben, te weinig te drinken, niet te ontspannen, steeds meer mezelf tegen te komen... En dat terwijl de omgeving prachtig was, het weer goed (eerst wat koud en grijs - toch ook weer nachtvorst gehad) en er een zonnetje doorkwam. Gevolg was pijn in de benen en moe, erg moe. Nikki had nergens last van, zij zocht en vond de zon onderweg.
We besloten in een klein dorp, Briallos, in de herberg te blijven. Ook een nieuw gebouw, annex dorpshuis etc. Warm welkom, warme herberg en goede voorzieningen. weer de enige gasten, een hele herberg voor ons alleen op oudejaarsavond! Kleren wassen , koken, glaasje wijn, eten, spelletjes kaart, al doende kwamen we avond door. We hadden begrepen dat er in het dorpshuis een feest was, vanaf tien uur tot een uur. Geen uitnodiging voor ons, kennelijk wilde het men onder elkaar houden en er geen vreemde pelgrims bij. Het feest begon om tien uur niet, want men had geen verwarming, dus bleef het rustig naast ons. Wij toasten het oude jaar uit en het nieuwe in met cava en zagen in de verte een paar vuurwerkpijlen de lucht in gaan en staken zelf een paar sterretjes in de fik. Toen we op bed lagen, barstte het feest in het dorpshuis wel los. Veel lawaai, vuurwerk, getoeter, schreeuwende kinderen, lachende mensen. Het was vast heel leuk daar, maar niet voor ons... Ik was zo moe dat ik er deels door heen kon slapen, Nikki heeft geen oog dichtgedaan.
De volgende dag gingen wij weer op pad, door grijs landschap, door doodstille dorpjes, met af en toe een beetje zon. Ik heb geleerd van mijn offday gisteren en loop weer lekker, drink veel, zit dus ook weer veel op de hurken in de berm. Gelukkig was er wel een cafe open, voor een lekkere bak koffie. En een mooie stempel op onze credential. Later gaat het weer regenen.
Onze volgende stop is Padron, bekend van de Piementes de Padron, kleine peperachtige paprika´s , geroosterd en met olie en zout smaken die heerlijk! Ook op de Camino de Santiago heeft deze plaats grote betekenis, hier zou de apostol Jacobus - Santiago - gepreekt hebben. Later zou de boot met het stoffelijk overschot van de apostel hier zijn aangemeerd, waarna de resten in Santiago (dat toen anders heette) zijn begraven.
De herberg is weer helemaal voor ons twee. Koud, zonder verwarming, dat wel, maar de deur staat gastvrij open en de hospitalero die komt is aardig. De regen zal het 's nachts niet zo doen afkoelen.
Inmiddels regent het dat het giet, weinig mensen op straat, veel cafes en restaurants zijn dicht. Ongezellig, terwijl het wel een leuke plaats lijkt! We vinden wel een bar met veel jonge mensen, raken aan de klets met een Spaanse man met Colombiaanse vrouw die ook op zoek zijn naar warmte. Samen drinken we een heerlijk glas wijn.

Tijdens het eten staan we er bij stil dat we bijna aan het einde van deze tocht zijn, morgen komt Santiago in beeld. Zoals deze zomer is ook deze Camino; uit je eigen huis en uit je eigen kijken stappen. Bewust ervaren wat anders soms zo vanzelf is en gaat. Ook het samen op pad zijn hoort daarbij. Afgelopen zomer kwamen we elkaar tegen, trokken we even met elkaar op en daarna gingen we ieder ons weegs, tot we elkaar weer ontmoeten op de weg. Nu zijn we meer op elkaar aangewezen, overdag en in de avond. Soms wrijft of schuurt dat, maar dat hoort er bij en lossen we ook op. We leren ook van elkaar, kijken zodoende ook met andere ogen naar onszelf.
Ook deze Camino is waardevol. Veel indrukken op doen, mijmeren, gedachten vrij laten en soms bewust opzoeken om straks, thuis, weer verder te kunnen. En of ik het gevonden heb? Ik heb deze uitspraak in mijn boekje staan; wie vindt heeft niet goed gezocht....
In de nacht wordt Nikki ziek; overgeven, diarree. Komt vaker voor op de Camino, maar het is nu onverwachts en heel vervelend. De volgende dag nemen we dan maar een stuk de bus, zodat de laatste loodjes nog draagbaar zijn. Het stroomt ook nu weer van de regen. Nikki knapt gaandeweg wel op, maar is moe en koud. De aankomst in Santiago is dan ook zwaar. We willen ook niet te vroeg bij het pelgrimskantoor zijn, om lastige vragen over het lopen (alles gelopen?) te voorkomen. Maar we krijgen onze Compostela! Nummer 16 en 17 van dit nieuwe jaar! Vanmiddag, in de pelgrimsmis, werden we genoemd; Porto - dos Holandeses...
Overigens is het heel rustig in de kerk en op straat, weinig toeristen en pelgrims onderweg. De grote herberg is dicht, maar we vonden met gemak een kamertje in de oude stad, net onder de toren van de kathedraal, met klokken die ieder kwartier slaan, met grote zware dreunen.
Vannacht werd ik ziek; ook overgeven en diarree. Gelukkig gaat dat nu ook beter. Nog beetje voorzichtig doen met eten, maar Nikki is al weer opgeknapt, dus dat zal ik morgen ook wel zijn.
Dan gaan we vroeg met de bus naar Coruna, een uur hier vandaan, vliegen naar Madrid, wachten daar een halve dag en stappen laat in het vliegtuig naar Amsterdam.
Kortom, we zijn bijna weer thuis en pakken daar de draad weer op. Verrijkt met intense ervaringen. Zo donker en koud als het leek te worden, werd het onderweg meestal niet, maar ook deze Camino kende zijn hobbels, bergen en dalen..
Lieve groeten en graag tot in Nederland!
Jannie