Kou en regen

Lieve mensen,

Ik heb weer een internetcafe gevonden - in Redondela nog wel - een klein dorp aan de kust van Spanje. Sinds gisteren hebben we Portugal achter ons gelaten. En helaas ook het mooie weer. Galicie staat bekend om de regen, nou, de hele dag regende het! De ponchos doen goed dienst, daar onder blijf je lekker warm en droog. En je humeur heb je zelf in de hand, denken hoe erg het is met die regen, of een zonnetje in jezelf plaatsen en genieten van het lopen en de natuur om je heen... die keus heb je zelf! De regen kan ons zo niet echt deren. Vandaag liepen we ongeveer 25 tot 28 kilometer. De route was meer dan 30, maar daar hebben we een stukje afgsnoept door heen deel langs industrieterrein met de bus te gaan. We vonden het wel genoeg zo. We vonden onderdak in een mooie herberg, in een oude toren, waar ook een kleine bibliotheek is. Een mevrouw die we op straat tegen kwamen bracht ons er heen. Sfeervol en lekker warm, overal radiatoren die het doen - en alle bedden en andere voorzieningen voor ons tweeen. Geen andere pelgrims. (Afgelopen nacht wel een paar, zagen we in t gastenboek).
Vanmorgen vertrokken we uit Tui, de stad aan de grens met Portugal. mooi oud centrum, grote kathedraal, voor de kerst opgesierd met tientallen kertstalletjes - het leek een wedstrijd.
Ook daar verbleven we in de herberg. Maar wat een contrast met deze. De herberg was op zich mooi, maar koud en slecht verzorgd. De mevrouw die de deur open deed (na een telefoontje moesten we een half uur wachten) was kortaf. Geen keuken, geen verwarming, alleen bedden en een warme douche. Ook de deur kon niet op slot, we moesten, als we weg wilden, de deur op een kier laten staan. Wij waren wel bang voor ongenode gasten en hebben de rugzakken voor de zekerheid verstopt.. Eten in het stadje, in gezelschap van de Duitse pelgrims. Maar in bars en cafes is het ook koud, mensen zitten vaak met de jas aan.
Met extra dekens, thermo pyama, sokken en een mutsje (Jannie) bleven we enigszins op temperatuur. Het licht kon niet uiten de herberg lag naast een drukbezochte bar, waar men de hele nacht in en uit ging... kortom: een slechte nacht. Dan is het zo heerlijk om in een warme herberg terecht te komen en welkom te zijn!! En ook gewoon weer even je wasje te kunnen doen, met de kans dat eht morgen ook droog is.
Gisteren liepen we laatste etappe in Portugal. Kleine dorpjes, veel huizen. Toen was het nog mooi weer, overdag. Heel helder, de zon scheen, evenals de voorgaande dagen. s Morgens lag de rijp van de nachtvorst op het land. Koud.. maar prachtig wandelweer. In de loop van de dag kreeg de zon de overhand, kon de jas uit en konden we langs de kant van de weg of op een terrasje van de zon genieten. Heerlijk!
De laatste nacht in Portugal brachten we ook door in een herberg, in San Pedro Rubiaes. Een nieuwe, open sinds vorig jaar en gebouwd met EU geld, dus ook een beetje van ons. De herberg was prima, we kregen een kleine kamer met een klein electrisch kacheltje. Zo werd het net warm genoeg. Ook hier waren we de enige gasten. De keuken was koud, dus zochten we een bar om te eten. Daar brandde een houtkachel, met een oud vrouwtje er naast. Verder zie je bijna alleen mannen in zo´n bar - die even een drankje komen halen, of de hele avond blijven hangen. Even later kwamen de Duitse pelgrims ook hier eten (zij dachten het in een pension warmer te krijgen) - samen hadden we een hele gezellige avond.
Deze loopdag was zwaar - we moesten een heuvel van plm 400 meter steil omhoog, de hoogste van deze wandeling. Voor t eerst ook door een groot bos, zonder bebouwing. Anders tref je hier ook overal huizen aan. maar zo´n loopdag wordt ook weer opgevrolijkt door ontmoetingen, zoals met een pelgrim die de route de andere kant op loopt - naar Fatima. Hij kwam eerst Nikki tegen en sprak daar mee. Hij zag mij al voor ik hem zag en begon gelijk al te roepen dat hij Nikki gezien had en de groeten moest doen... Twee mannen, aan het werk bij huis (het is snoeitijd voor de druivenranken) riepen dat de andere holandese al verder was gelopen... Vriendelijke mensen, meestal!
Het lopen gaat goed, zoals ik eigenlijk boven al schreef. Geen blaren, af en toe spierpijn en stijf, ook van de kou in zo´n herberg zonder kachel. Maar dat lopen we er zo weer uit...

Tijd om te gaan koken, deze herberg heeft ook een keuken. We zullen zien wat het pelgrimspad ons morgen weer brengt. Verder moeten we nog eens informeren hoe men hier oud en nieuw door brengt. Geen oliebollen, denk ik, maar wat wel? We houden jullie op de hoogte. Ik hoop dat het lukt om voor die tijd nog weer te schrijven.. anders wens ik, ook namens Nikki, iedereen een spetterende jaarwisseling!
tot later! hasta luego.... Jannie