Terugblik

Zo, we zijn allebei weer thuis! Nikki op haar stek in Amsterdam, ik in Zwolle. Langzaam kom ik weer terug in deze werkelijkheid. De stapel Kerstkaarten die op me lag te wachten, alle telefoontjes en de agenda voor de komende tijd helpen daar geweldig bij!

Tijd om nog een laatste bericht op dit blog de wereld in te sturen, even terug te kijken en ook verder, het nieuwe jaar in. Ik ben moe, dus doe inmiddels al dagen over het schrijven en vooral foto's uploaden in dit bericht....
We hadden een goede thuisreis. Wel een lange dag, ik had via Internet zo goedkooop mogelijke vluchten uitgezocht en dat betekende een lange stop in Madrid. Maar daar scheen lekker de zon, dus buiten met een mooi boek kwamen we ieder de tijd goed door.
Ik realiseerde me pas bij thuiskomst dat ik in mijn laatste berichten vergeten ben iedereen gelukkig nieuwjaar, of op z'n Spaans: Feliz Ano te wensen. Dat ben ik vergeten door de relatief stille jaarwisseling, gebrek aan oliebollen en doordat ik zo ergens anders was en ook mee bezig was. Maar bij deze voor iedereen ook via dit blog een heel gezond en voortvarend 2008, met mooie ontmoetingen op je pad...

Na het vorige bericht heb ik, slap als een vaatdoek, nog wat door Santiago gewandeld. Het blijft een mooie stad, ook als het er grauw en grijs is van de regen. De kerstverlichting maakt wel veel goed. Ik miste de levendigheid van de zomer. Toen waren de straten vol mensen - pelgrims en toeristen, op pleinen speelden theatergroepen, terrassen zaten vol. Regelmatig kwam ik toen bekenden van de Camino tegen.
Niet alleen Santiago was anders dan in de zomer, ook deze Camino was natuurlijk een heel andere ervaring. Belangrijkste verschil is de temperatuur. We hadden ons geen van beiden gerealiseerd wat kou met je doet. Zo gewend als we zijn aan verwarmde huizen en openbare ruimtes die op een aangename temperatuur zijn. Nu was het binnen vaak koud en klam, soms heel koud - brrrr, soms meer in de orde van onbehaaglijk. Door de kou sloot ik me af van de buitenwereld, verkrampte ik, trok ik mijn schouders op, leek het alsof het veel om de temperatuur ging, zei ik vaak dat het koud was, etc. en kostte het moeite om positief te blijven. De nacht in de heel koude herberg van Tui duurde het bijvoorbeeld lang voor ik me realiseerde dat ik verkrampt in bed lag en dat ik ook warm kon zijn / worden door te ontspannen, dat ik het dan in ieder geval niet kouder had..

Pas buiten, door te lopen in de zon die er na de koude nachten vaak was, kon je weer ontspannen, openen, lachen. Even denken van "ha lekker..." Met een piepschuim kussentje onder de billen (de grond bleef koud) kon ik lekker in het gras zitten (of liggen, zoals Nikki) en de warmte voelen!

Gelukkig hebben we maar een paar regendagen gehad. Regen maakt je wereldje kleiner, ook door de poncho. Met regen nam ik altijd minder en kortere rustpauzes, waardoor een regendag daardoor ook zwaarder werd.

(Deze maffe foto maakten we op de laatste wandeldag: allebei met ons fototoestel onszelf op de foto zetten; in de spiegel van een badkamermeubel in een etalage)

Al eerder schreef ik over het op elkaar aangewezen zijn. We hebben maar vier andere pelgrims ontmoet. Doordat we soms niet in herberg konden overnachten en in een klein, koud kamertje terechtkwamen, hadden we vaak ook weinig ruimte om ons te bewegen. Paulo Coelho schreef een boek over de pelgrimstocht naar Santiago en met daarin veel wijze lessen. Een ervan wil ik hier noemen: je bent altijd op de juiste plaats, met de juiste mensen en op het juiste moment... (om er van te leren!).
Door de weersomstandigheden, weinig tijd om echt te ontspannen en het op elkaar aangewezen zijn was het al met al een zware tocht, die fysiek en mentaal het nodige gevraagd heeft. De buikgriep kwam natuurlijk ook door de verminderde weerstand, van de zomer had ik nergens last van. Ik heb nu ook wat klachten die op gordelroos lijken, ook een gevolg van verminderde weerstand. En de vermoeidheid zit me nog in het lijf en de benen!

Wat een watjes, wat een gezeur.... ga ik zelf bijna denken als ik het bovenstaande lees. Och nee, we hebben een zware tocht volbracht en daar ben ik trots op, dat hebben we goed gedaan!
Met dit resultaat en met alle gedachten en inzichten van de afgelopen weken kan ik weer verder, het nieuwe jaar in. Ik heb er zin in en ga er wat moois van maken! Nikki doet dat ook en heeft haar project zelfs al een naam gegeven: Sainte Marie de la Soupe...

Of ik weer een Camino ga lopen? Voorlopig even niet, ik heb er nu genoeg van. Maar zeg nooit "nooit" want vrij op pad, lekker buiten, lopen, de gedachten vrij laten: heerlijk, dat is wel verslavend!

Nog een paar praktische opmerkingen: als je er zelf over denkt deze Portugese Camino te gaan lopen, ga dan in het voorjaar! Ik stel me zo voor dat het daar dan prachtig is, met al het uitlopend groen, bloeiende bloemen, de druivenranken die overal schaduwrijke prieeltjes vormen, het kleinschalige gebied op de menselijke maat... In twee weken goed te doen, eventueel extra tijd om als toerist naar zee te gaan of iets buiten de route te bekijken is ook niet verkeerd. Wij hebben twee gidsen gebruikt, een Duitstalige en een Engelse, van John Brierly. Deze laatste is de mooiste en beste, met mooie foto's, goede beschrijvingen etc. Er staan ook korte teksten in met persoonlijke en spirituele ontboezemingen, die voor mij en ook voor Nikki inspirerend waren op deze tocht. In de Duitse staan wat meer praktische zaken, zoals detailbeschrijvingen van de route (niet nodig, want er staan veel gele pijlen) en tips voor een overnachtingsplek of een restaurant.

Buon Camino - al dan niet op het echte pad....!

Jannie

Tot slot nog een paar foto's:

De laatste loodjes

Dag allemaal,

Jullie hebben nog wat verhalen over onze tocht tegoed!
Het voor - vorige bericht kwam uit de bruisende stad Pontevedra. De volgende dag weer een aardige wandeling voor de boeg.
Ik begon met verdwalen, had mijn hoofd er niet bij - en wat dan gaandeweg gebeurd is dat ik mijn hoofd er ook niet meer bij krijg.. Na al die dagen en weken lopen ben ik ook nu weer gewoon in staat om teveel te lopen, te weinig te rusten, te tobben, te weinig te drinken, niet te ontspannen, steeds meer mezelf tegen te komen... En dat terwijl de omgeving prachtig was, het weer goed (eerst wat koud en grijs - toch ook weer nachtvorst gehad) en er een zonnetje doorkwam. Gevolg was pijn in de benen en moe, erg moe. Nikki had nergens last van, zij zocht en vond de zon onderweg.
We besloten in een klein dorp, Briallos, in de herberg te blijven. Ook een nieuw gebouw, annex dorpshuis etc. Warm welkom, warme herberg en goede voorzieningen. weer de enige gasten, een hele herberg voor ons alleen op oudejaarsavond! Kleren wassen , koken, glaasje wijn, eten, spelletjes kaart, al doende kwamen we avond door. We hadden begrepen dat er in het dorpshuis een feest was, vanaf tien uur tot een uur. Geen uitnodiging voor ons, kennelijk wilde het men onder elkaar houden en er geen vreemde pelgrims bij. Het feest begon om tien uur niet, want men had geen verwarming, dus bleef het rustig naast ons. Wij toasten het oude jaar uit en het nieuwe in met cava en zagen in de verte een paar vuurwerkpijlen de lucht in gaan en staken zelf een paar sterretjes in de fik. Toen we op bed lagen, barstte het feest in het dorpshuis wel los. Veel lawaai, vuurwerk, getoeter, schreeuwende kinderen, lachende mensen. Het was vast heel leuk daar, maar niet voor ons... Ik was zo moe dat ik er deels door heen kon slapen, Nikki heeft geen oog dichtgedaan.
De volgende dag gingen wij weer op pad, door grijs landschap, door doodstille dorpjes, met af en toe een beetje zon. Ik heb geleerd van mijn offday gisteren en loop weer lekker, drink veel, zit dus ook weer veel op de hurken in de berm. Gelukkig was er wel een cafe open, voor een lekkere bak koffie. En een mooie stempel op onze credential. Later gaat het weer regenen.
Onze volgende stop is Padron, bekend van de Piementes de Padron, kleine peperachtige paprika´s , geroosterd en met olie en zout smaken die heerlijk! Ook op de Camino de Santiago heeft deze plaats grote betekenis, hier zou de apostol Jacobus - Santiago - gepreekt hebben. Later zou de boot met het stoffelijk overschot van de apostel hier zijn aangemeerd, waarna de resten in Santiago (dat toen anders heette) zijn begraven.
De herberg is weer helemaal voor ons twee. Koud, zonder verwarming, dat wel, maar de deur staat gastvrij open en de hospitalero die komt is aardig. De regen zal het 's nachts niet zo doen afkoelen.
Inmiddels regent het dat het giet, weinig mensen op straat, veel cafes en restaurants zijn dicht. Ongezellig, terwijl het wel een leuke plaats lijkt! We vinden wel een bar met veel jonge mensen, raken aan de klets met een Spaanse man met Colombiaanse vrouw die ook op zoek zijn naar warmte. Samen drinken we een heerlijk glas wijn.

Tijdens het eten staan we er bij stil dat we bijna aan het einde van deze tocht zijn, morgen komt Santiago in beeld. Zoals deze zomer is ook deze Camino; uit je eigen huis en uit je eigen kijken stappen. Bewust ervaren wat anders soms zo vanzelf is en gaat. Ook het samen op pad zijn hoort daarbij. Afgelopen zomer kwamen we elkaar tegen, trokken we even met elkaar op en daarna gingen we ieder ons weegs, tot we elkaar weer ontmoeten op de weg. Nu zijn we meer op elkaar aangewezen, overdag en in de avond. Soms wrijft of schuurt dat, maar dat hoort er bij en lossen we ook op. We leren ook van elkaar, kijken zodoende ook met andere ogen naar onszelf.
Ook deze Camino is waardevol. Veel indrukken op doen, mijmeren, gedachten vrij laten en soms bewust opzoeken om straks, thuis, weer verder te kunnen. En of ik het gevonden heb? Ik heb deze uitspraak in mijn boekje staan; wie vindt heeft niet goed gezocht....
In de nacht wordt Nikki ziek; overgeven, diarree. Komt vaker voor op de Camino, maar het is nu onverwachts en heel vervelend. De volgende dag nemen we dan maar een stuk de bus, zodat de laatste loodjes nog draagbaar zijn. Het stroomt ook nu weer van de regen. Nikki knapt gaandeweg wel op, maar is moe en koud. De aankomst in Santiago is dan ook zwaar. We willen ook niet te vroeg bij het pelgrimskantoor zijn, om lastige vragen over het lopen (alles gelopen?) te voorkomen. Maar we krijgen onze Compostela! Nummer 16 en 17 van dit nieuwe jaar! Vanmiddag, in de pelgrimsmis, werden we genoemd; Porto - dos Holandeses...
Overigens is het heel rustig in de kerk en op straat, weinig toeristen en pelgrims onderweg. De grote herberg is dicht, maar we vonden met gemak een kamertje in de oude stad, net onder de toren van de kathedraal, met klokken die ieder kwartier slaan, met grote zware dreunen.
Vannacht werd ik ziek; ook overgeven en diarree. Gelukkig gaat dat nu ook beter. Nog beetje voorzichtig doen met eten, maar Nikki is al weer opgeknapt, dus dat zal ik morgen ook wel zijn.
Dan gaan we vroeg met de bus naar Coruna, een uur hier vandaan, vliegen naar Madrid, wachten daar een halve dag en stappen laat in het vliegtuig naar Amsterdam.
Kortom, we zijn bijna weer thuis en pakken daar de draad weer op. Verrijkt met intense ervaringen. Zo donker en koud als het leek te worden, werd het onderweg meestal niet, maar ook deze Camino kende zijn hobbels, bergen en dalen..
Lieve groeten en graag tot in Nederland!
Jannie

In Santiago!

Lieve allemaal,

We zijn (weer) in Santiago! Vanmiddag kwamen we aan, in de stromende regen. In de kathedraal geweest, alle rituelen die bij het pelgrimeren horen weer volbracht: de Portico de Gloria door, een knuffel voor het beeld van de heilige Jacobus en een kijkje bij zijn graf. Deze keer heb ik als eerste een kaarsje voor mijn broer Jacob laten branden, hij is deze dag jarig en wordt 50!
Nikki had in de zomer een klein maskertje verstopt in de kathedral, tot haar grote vreugde lag het er nog steeds!
Ook was het weer aangenaam om gewoon even rustig in de kerk te zitten. Gelukkig zijn er nu weinig toeristen, wat de kathedraal, maar ook de stad aangenaam anders maakt. Op eens zien we dingen die we deze zomer niet zagen toen we er langs liepen.

Voor nu even een kort bericht, ik ben moe en we gaan zo eten. Daar moeten we op tijd zijn, want met de Compostela kunnen 10 pelgrims per keer gratis eten in de kelder van een groot hotel hier naast de kathedraal. We houden het even low budget!

Morgen neem ik meer tijd om te schrijven en zal ik verhalen van de afgelopen dagen. Iedereen erg bedankt voor de lieve berichten op het blog en per sms!!
Buenos tardes,
Jannie

Bruisend

Lieve mensen,
Dank voor jullie warme berichten - hier en bij sms... doet een pelgrim goed. Ook al hebben we het niet slecht... net een paar glazen witte wijn gedronken, albarinho, voor de kenners, met een paar lekkere hapjes er bij... mmmm.
We zijn in Pontevedra, een middelgrote stad, die bruist van het leven, oud centrum, luxeuze winkelstraten, veel flanerende mensen, muziek op straat, het leeft hier!!
Vanmorgen verkwikt, met een warm lijf en een warm hart vertrokken uit de mooie herberg. Er kwam gisteravond nog een pelgrim, een Spanjaard uit Sevilla, hij ging vroeg slapen. Nikki had lekkere garnalen gekocht, en veel groenten en pasta. En een mooie wijn, Ribeira, voor de kenners....
Heerlijk geslapen, zonder mutsje deze keer... het was lekker warm op de kamer. Deze pelgrimage is qua ritme anders. Gaan slapen doen we meestal wel op tijd, vaak al om half tien, wakker worden veel later dan in de zomer. Vanochtend was het half negen en gingen we om half tien de deur uit... Nikki ging naar de mis, in de kapel voor Santiago - ik zocht de rust van het buiten zijn op. Vandaag plm 20 kilometer gelopen. Lijkt niet ver voor een doorgewinterde pelgrim, maar voelt wel als meer dan genoeg. Het weer was goed, begon bewolkt, later een zonnetje er bij, tussen de wolken door. We kwamen hier tegen vijven aan. De herberg is gesloten dus zoeken naar een betaalbare kamer, die we vonden bij een oud vrouwtje, voor 24 euro. Eigenlijk voor niks.. Spanje is niet duur.
Straks lekker eten en dan vroeg slapen, morgen weer lopen. t Weer schijnt morgen ook Ok te zijn. Nog een paar dagen, ruim zestig kilometer en we zijn in Santiago!
Lieve groeten voor iedereen, ook van Nikki,
Jannie

Kou en regen

Lieve mensen,

Ik heb weer een internetcafe gevonden - in Redondela nog wel - een klein dorp aan de kust van Spanje. Sinds gisteren hebben we Portugal achter ons gelaten. En helaas ook het mooie weer. Galicie staat bekend om de regen, nou, de hele dag regende het! De ponchos doen goed dienst, daar onder blijf je lekker warm en droog. En je humeur heb je zelf in de hand, denken hoe erg het is met die regen, of een zonnetje in jezelf plaatsen en genieten van het lopen en de natuur om je heen... die keus heb je zelf! De regen kan ons zo niet echt deren. Vandaag liepen we ongeveer 25 tot 28 kilometer. De route was meer dan 30, maar daar hebben we een stukje afgsnoept door heen deel langs industrieterrein met de bus te gaan. We vonden het wel genoeg zo. We vonden onderdak in een mooie herberg, in een oude toren, waar ook een kleine bibliotheek is. Een mevrouw die we op straat tegen kwamen bracht ons er heen. Sfeervol en lekker warm, overal radiatoren die het doen - en alle bedden en andere voorzieningen voor ons tweeen. Geen andere pelgrims. (Afgelopen nacht wel een paar, zagen we in t gastenboek).
Vanmorgen vertrokken we uit Tui, de stad aan de grens met Portugal. mooi oud centrum, grote kathedraal, voor de kerst opgesierd met tientallen kertstalletjes - het leek een wedstrijd.
Ook daar verbleven we in de herberg. Maar wat een contrast met deze. De herberg was op zich mooi, maar koud en slecht verzorgd. De mevrouw die de deur open deed (na een telefoontje moesten we een half uur wachten) was kortaf. Geen keuken, geen verwarming, alleen bedden en een warme douche. Ook de deur kon niet op slot, we moesten, als we weg wilden, de deur op een kier laten staan. Wij waren wel bang voor ongenode gasten en hebben de rugzakken voor de zekerheid verstopt.. Eten in het stadje, in gezelschap van de Duitse pelgrims. Maar in bars en cafes is het ook koud, mensen zitten vaak met de jas aan.
Met extra dekens, thermo pyama, sokken en een mutsje (Jannie) bleven we enigszins op temperatuur. Het licht kon niet uiten de herberg lag naast een drukbezochte bar, waar men de hele nacht in en uit ging... kortom: een slechte nacht. Dan is het zo heerlijk om in een warme herberg terecht te komen en welkom te zijn!! En ook gewoon weer even je wasje te kunnen doen, met de kans dat eht morgen ook droog is.
Gisteren liepen we laatste etappe in Portugal. Kleine dorpjes, veel huizen. Toen was het nog mooi weer, overdag. Heel helder, de zon scheen, evenals de voorgaande dagen. s Morgens lag de rijp van de nachtvorst op het land. Koud.. maar prachtig wandelweer. In de loop van de dag kreeg de zon de overhand, kon de jas uit en konden we langs de kant van de weg of op een terrasje van de zon genieten. Heerlijk!
De laatste nacht in Portugal brachten we ook door in een herberg, in San Pedro Rubiaes. Een nieuwe, open sinds vorig jaar en gebouwd met EU geld, dus ook een beetje van ons. De herberg was prima, we kregen een kleine kamer met een klein electrisch kacheltje. Zo werd het net warm genoeg. Ook hier waren we de enige gasten. De keuken was koud, dus zochten we een bar om te eten. Daar brandde een houtkachel, met een oud vrouwtje er naast. Verder zie je bijna alleen mannen in zo´n bar - die even een drankje komen halen, of de hele avond blijven hangen. Even later kwamen de Duitse pelgrims ook hier eten (zij dachten het in een pension warmer te krijgen) - samen hadden we een hele gezellige avond.
Deze loopdag was zwaar - we moesten een heuvel van plm 400 meter steil omhoog, de hoogste van deze wandeling. Voor t eerst ook door een groot bos, zonder bebouwing. Anders tref je hier ook overal huizen aan. maar zo´n loopdag wordt ook weer opgevrolijkt door ontmoetingen, zoals met een pelgrim die de route de andere kant op loopt - naar Fatima. Hij kwam eerst Nikki tegen en sprak daar mee. Hij zag mij al voor ik hem zag en begon gelijk al te roepen dat hij Nikki gezien had en de groeten moest doen... Twee mannen, aan het werk bij huis (het is snoeitijd voor de druivenranken) riepen dat de andere holandese al verder was gelopen... Vriendelijke mensen, meestal!
Het lopen gaat goed, zoals ik eigenlijk boven al schreef. Geen blaren, af en toe spierpijn en stijf, ook van de kou in zo´n herberg zonder kachel. Maar dat lopen we er zo weer uit...

Tijd om te gaan koken, deze herberg heeft ook een keuken. We zullen zien wat het pelgrimspad ons morgen weer brengt. Verder moeten we nog eens informeren hoe men hier oud en nieuw door brengt. Geen oliebollen, denk ik, maar wat wel? We houden jullie op de hoogte. Ik hoop dat het lukt om voor die tijd nog weer te schrijven.. anders wens ik, ook namens Nikki, iedereen een spetterende jaarwisseling!
tot later! hasta luego.... Jannie

Kerst...

Lieve allemaal,
Eindelijk weer een computer en internet, om het blog bij te werken! Al is Kerst bijna voor bij - we wensen jullie, zoals men hier zegt: Bom Natal.. We zijn zojuist in Ponte de Lima aangekomen, een klein oud stadje met een grote oude brug over een rivier.

Zoals gepland zijn we zondagochtend vroeg uit Porto vertrokken. Het eerste stuk met de metro, om de saaie buitenwijk en het industrieterrein te ontlopen. De route ging daarna vooral over een autoweg, route national. Saai, maar soms ook gevaarlijk vanwege alle auto´s en bromfietsen. Het laatste stuk werd echt mooi, landelijk, kleine dorpjes, bos, een oude brug over een spiegelend riviertje. Deze was een paar jaar geleden vernieuwd, maar daarna weer ingestort. De zon scheen, vogels, zelfs een vos passerde ons op ons pad! Even later ook een jager... maar toen was de vos al verdwenen.
Lopen went, bijna weer als vanzelf, hoewel de rugzakken zwaar zijn. Maar, zoasl vaker: momenten van zwaar voelen en moe zijn worden heel snel weer afgewisseld met de lichtheid van het bestaan, een mooi uitzicht, prachtige natuur, zingen, de heerlijke zon. Van een oud mevrouwtje krijgen we water in onze flesjes. We bewonderen het tegeltableau op haar huis, van Fatima. In haar huis hangt het vol met afbeeldingen van allerlei heiligen. Om haar hals kettinkjes met kriusjes en weet ik niet al... Haar zegen hebben we om naar santiago te gaan!
Eerste overnachting in Rates, een klein dorpje met een erg mooie Romaanse kerk « de enige herberg in Portugal staat hier. Wij kwamen tegen donker aan, rond een uur of vijf en konden de sleutel bij een winkeltje ophalen. We waren de enige gasten, een dag of tien geleden bracht een jonge Canadees hier de nacht door. Met een kacheltje konden we de keuken verwarmen, lekker koken, een spelletje domino, een cd met een gregoriaans koor, een glaasje port in het cafe om de hoek, kortom: we hadden het goed!

Maandag lopen we van Rates naar Barcelos. De zon schijnt, lekker om buiten te zijn, plm 17 graden, heerlijk weer! de ochtend was fris, het had zelfs gevroren. En dat terwijl er hier ook sinaasappelbomen staan, palmen, en ander tropisch spul.
Landweggetjes, door bos, langs dorpjes, af en toe een stukje autoweg. Mooi land! De rust wordt ernstig verstoord door Kerstliedjes. Op bijna ieder kerkje, hangen grote luidsprekers die allerlei kerstliedjes over de omgeving schallen. Van dorp tot dorp kunnen we meezingen, ieder kerkje heeft zijn eigen repertoire.. Onderweg groeten de mensen vriendelijk, bom natal!
Barcelos is een provinciestadje, met oud centrum. Zoals alle andere plaatsen hier uitbundig versierd met lichtjes, iedere straat zijn eigen royale kerstversiering! We logeren in een klein oud pension, vergane glorie, met een oud echtpaar en een jongere vrouw (dochter?), en besluiten om hier twee nachten te blijven. Morgen met de trein naar Braga, een oude stad hier in de buurt. De stad maakt zich op voor kerst, veel mensen op straat doen hun boodschappen.
Aan het begin van de avond gaan we op zoek naar een restaurant om wat te eten.. we hadden al gehoord dat iedereen deze avond in familiekring doorbrengt... met als gevolg dat er helemaal niets open is.... nergens een plaats voor ons aan een tafel.... ook niet in een hotel. dat hadden we niet verwacht. We gaan terug naar onze kamer en vragen een fles wijn. We hebben wat brood, kaas, vleesbeleg. De hotelhouder is aardig, geeft ons plek in de eetzaal, met de TV hard aan, laat ons proeven van het traditionel gebak. We hebben een kleine kadootjes voor elkaar. Zo wordt toch nog een mooie kerstavond. We zochten het buiten, maar de warmte is heel dichtbij, bij onszelf. De nachtmis laten we voor wat het is. We hoorden al dat men niet naar de kerk gaat ´s nachts, men blijft onder elkaar.

De volgende ochtend met de trein naar Braga. Het is bewolkt, later regent het ook. Eigenlijk is deze eerste kerstdag een dag van niks: ook hier is alles dicht (een paar uur is de bakker open, voor vers brood, gelukkig kunnen we daar koffie drinken). Er zijn veel kerken in Braga, met overal de mis - met bekende kerstliedjes in het Portugees. Dat maakt veel goed! Later vinden we nog een klein restaurant dat iets te eten heeft.... Een pelgrim heeft t zwaar met Kerst in Portugal...

Vandaag was het weer een stralende dag, heerlijke zon, lekker lopen. Vandaag lopen we alleen, ieder ons eigen ritme, tempo, tijd voor eigen gedachten en mijmeringen.
Ik kom langs een huis waar volgens het gidsje Fernanda woont, een jonge vrouw met haar man en dochtertje van zeven. Zij stelt haar huis open voor pelgrims, biedt ze onderdak, eten, wat je maar nodig hebt. Ik besluit om te kijken of ze thuis is - in deze tijd van weinig pelgrims is ze misschien wel blij met een eenzame pelgrim... Ik word inderdaad met open armen ontvangen. Ik drink koffie bij haar, met een stukje koek. Ze vindt het jammer dat ik niet blijf overnachten... Ik krijg nog een sinaasappel mee voor onderweg, en een paar zoenen van haar, van haar dochter en haar moeder (die woont om de hoek). Als ik weer in Portugal kom, moet ik wel blijven slapen! Dit maakt de koude Kerst weer helemaal goed!

Onderweg zijn we tot nu twee andere pelgrims tegen gekomen, Duitsers die op Mallorca wonen. Ik sprak ze net - ook zij hadden weinig kunnen eten met Kerst.

Buiten is het inmiddels donker en afgekoeld. Jas aan! Binnen wordt het ook niet warm, CV heeft men niet, soms een klein kacheltje als bijverwarming. We doen het er mee. Straks weer ergens eten, een glaasje wijn erbij.

Voor jullie allen lieve groeten van ons.. dank voor de berichten! Wij genieten, hopenlijk jullie ook!
liefs
Jannie

Porto

Dag allemaal,

Gisterochtend ging de wekker om 5.00 uur. Ik sliep bij Nikki, in Amsterdam. Om half zes liepen we buiten, in de stille stad, door een dun laagje sneeuw, langs de grachten op weg naar het station. wat een mooi begin! We waren op tijd voor de trein nar Eindhoven maar tot mij schrik had ik verkeerde kaartjes gekocht (de korting geldt niet in de vroege ochtenduren) dus dat werd boete betalen.
Vliegen naar Valencia, toen wachten op het vertrek naar Porto. Dat duurde lang: technische problemen, lastige passagiers die, nota bene, uit het vliegtuig gezet werden. Gelukkig hadden we nog een kopje thee in de thermosfles van Nikki. In het vliegtuig hebben we met mensen naast ons Peruda gespeeld, een spel met dobbelstenen. Beetje bluffen, beetje raden hoeveel punten de anderen hadden. Was erg leuk, de tijd vloog!
Porto was en is een verrassing! Vol prachtige Kerstverlichting, de ene straat nog mooier dan de ander! Gisteren hebben we daar maar even van genoten, wat eten en daarna slapen, in een klein kamertje in een eenvoudig pension.
Vanmorgen hadden we een afspraak met Joao, een Portugese jongeman die als vrijwilliger werkt, om pelgrims op weg te helpen. Het pelgrimskantoor is wegens gebrek baten opgeheven. Hij bracht ons de credentials (stempelkaarten) vertelde over de Camino en had een extra routekaart met info. Wij waren erg benieuwd hoe het met de Kerst gaat hier in Portugal. Ach, de paar herbergen die er zijn, zijn open, pensions e hotels ook. Dat komt wel goed!
Joao heeft ons daarna de stad laten zien, op een heel relaxt tempo zijn we van de kathedraal naar de rivier gewandeld, door oude straatjes en steegjes. We volgden een deel van de route die je als pelgrim loopt, met gele pijlen als wegwijzer. Dat is weer heel vertrouwd!
Porto is prachtig! Na de lunch, sardines en vinho verde, beklommen we een oude toren, bekeken we weer een kerk, liepen we rond in de mooiste boekwinkel ter wereld en zochten we de wijnkelders van de port op. Het voelde als toerist zijn, maar door de vertraging in het lopen kwamen we al in het rustige gestage pelgrimsgevoel. En we hadden er geweldig mooi weer bij: zonnetje, een graad of 17. Alsof het lente is!
Inmiddels is het donker, de stad is vol lichtjes en mensen die hun booschappen doen of flaneren op straat. Joao was vandaag voor ons een lichtpuntje...
Morgen gaan we echt op pad. We hebben besloten dat we een stukje met de metro gaan, de stad uit. Vandaar plm 24 kilometer lopen naar de volgende plaats. Ik kijk er erg naar uit!
We houden jullie op de hoogte!
Lieve groeten, ook van Nikki!
Jannie
PS: dank voor de leuke berichten op t blog en de smsjes!!